Mostrando entradas con la etiqueta Anchel Conte. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Anchel Conte. Mostrar todas las entradas
martes, 7 de mayo de 2013
MALINCONÍA - De Ánchel Conte-
meso en una malinconía que o peito esclafa bota con man de piedra
en fonduras marinas d’ azuls mutables deixo reposar a uellada
... á la usma aspero como’l pescador que inmóvil no rebla
e cuan como musica invisible a tuya luz pareix emercher d’as auguas
me i capuzo i dentro t’aforgar-me-ie ansiu á tu ista tardada
en que a esbruma a luz as olas as auguas enta tu m’empentan
Vera abril 4 2012, 21 h
MELANCOLÍA
sumido en una melancolía que el pecho aplasta con mano de piedra/en profundidades marinas de azules mutables dejo reposar la mirada/al acecho espero como el pescador que inmóvil no se rinde/y cuando como música invisible tu luz parece emerger de las aguas/en ellas me zambullo en ellas entro para ahogarme en ellas asido a ti esta tarde/en que la espuma la luz las olas las aguas hacia ti me empujan
sábado, 27 de abril de 2013
HE CAMINAU Á CANTO’L MAR ENTRE AVES - De Ánchel COnte-
suposemos que n’ista hora de soledá que tanto pesa
... ta poder soportar-la quiero parlare de tu e de yo
me digo ta engañar á iste vuedo que tot emplena
que a distancia no fiere e o mar e o sol a tuya ausencia suavezan
suposemos ye un dicir
que iste maitín ta ta no sentir-me perdiu entre tanta polideza
que no puedo entregar-te
t’ha acubillau entre as mías mans
igual como si d’un rayo de luz de tratase
leve e relucient
he caminau á canto’l mar entre aves
pelegrino que busca o suyo santuario
descubierto n’un amagatorio ta nusatros reservau
luen de toz me i- soi capuzau solenco
he ubierto as mans ta que a tuya lumbrera ocupase tot lo espacio
e en silencio e abonico d’a tuya incorporia reyalidá me soi sentiu preso
suposemos sí que o maitín e yo nos adormimos n’os tuyos brazos
jueves, 25 de abril de 2013
RECOSIROS D’O VERANO - De Ánchel COnte-
Tot ulora a chazmín ista nueit quieta d’aire africano
-o desierto ha invadiu a casa-
... i dentra l’aroma per balcons e terraus e embuye os cuartos
pienso
si el estase aquí ista calor no se sentiría
e o chazmín multiplicaría a suya intensidá dica encapinar-nos
torno a pensar
si el estase aquí o mar o cielo as boiras que remanen ancladas
o silencio e o volito tovo d’o muriciego
abastarían dimensions muit distintas e talment desapareixeran
si el estase aquí
no i habría res més que o suyo cuerpo sobre o mío cuerpo
domingo, 7 de abril de 2013
TARDE AMARIELLA (de Ánchel Conte)
en cuentas de
tresbatir-me entre mimosas en flor monts e campos amariellos
m’amago de toz de toz m’esuyo e solenco de cara t’o mar m’enforico en yo mes...mo
a bisa me trai o recosiro d’a tuya man esbarizando-me per a espalda e te pienso…
un arizón electriza iste menuto son tus didos dispertando-me de tanto hivierno
en cada milimetro me naix una flor ye un campo reviviu o mío cuerpo
més fuerte que n’o mar campos e monts en yo esclata iste chilo primaverenco
tanimientres entre o mar e yo como paxaro que no atura pasas tu en alto vuelo
tu anchel de mil alas que recullen toz os petalos todas as colors toz os silencios
n’o intante que ubro peito e corazón ta que te i quedes e ta no perder-te tranco os uellos.
m’amago de toz de toz m’esuyo e solenco de cara t’o mar m’enforico en yo mes...mo
a bisa me trai o recosiro d’a tuya man esbarizando-me per a espalda e te pienso…
un arizón electriza iste menuto son tus didos dispertando-me de tanto hivierno
en cada milimetro me naix una flor ye un campo reviviu o mío cuerpo
més fuerte que n’o mar campos e monts en yo esclata iste chilo primaverenco
tanimientres entre o mar e yo como paxaro que no atura pasas tu en alto vuelo
tu anchel de mil alas que recullen toz os petalos todas as colors toz os silencios
n’o intante que ubro peito e corazón ta que te i quedes e ta no perder-te tranco os uellos.
viernes, 5 de abril de 2013
CEÑO QUE O SOL ACLISA (De Ánchel Conte)
repinchas
as mans e con natural poderoso ceño lo sol aclisas n’a tuya gollada o mar
s’atura
me fundo á preset n’a sima abisal d’a tuya esencia mirando á ciegas a luz que á la luz furtas
i trobo lo amagau tresoro de l’alma tuya tremolosa pilazana azul que n’o peito m’esvolastría
leve soflo d’aire rusién a mía boca n’a tuya sondormida espalda como nau en puerto ligada
sotil seda de mil fils colorius os míos didos esnavesando lo cuerpo tuyo huracán que tot ixarna
o tuyo beso sobre o mío beso fuego alto d’a chera me leva dellá de todas as posibles buegas
yes luminosa remeranza á tu me anso ta privar o naufrachio n’o mar burzoso que me clama
enreble branca yo que n’a tuya corriente se deixa arrocegar dica rozar a més altera estrela
que como bela luminaria d’as crapetas dende o tuyo interior s’esparde marca viero e guía
aquí me tiens tranca puertas finestras obra muros con vidrio trasparén tot lo espacio acubilla
..
deixa que me i pierda
..
con tu áman en silencio espullaus aguardaremos que tovamén dende a nuei mos pleva o día
me fundo á preset n’a sima abisal d’a tuya esencia mirando á ciegas a luz que á la luz furtas
i trobo lo amagau tresoro de l’alma tuya tremolosa pilazana azul que n’o peito m’esvolastría
leve soflo d’aire rusién a mía boca n’a tuya sondormida espalda como nau en puerto ligada
sotil seda de mil fils colorius os míos didos esnavesando lo cuerpo tuyo huracán que tot ixarna
o tuyo beso sobre o mío beso fuego alto d’a chera me leva dellá de todas as posibles buegas
yes luminosa remeranza á tu me anso ta privar o naufrachio n’o mar burzoso que me clama
enreble branca yo que n’a tuya corriente se deixa arrocegar dica rozar a més altera estrela
que como bela luminaria d’as crapetas dende o tuyo interior s’esparde marca viero e guía
aquí me tiens tranca puertas finestras obra muros con vidrio trasparén tot lo espacio acubilla
..
deixa que me i pierda
..
con tu áman en silencio espullaus aguardaremos que tovamén dende a nuei mos pleva o día
sábado, 16 de marzo de 2013
Plevia d´estrelas (de Ánchel Conte)
Perque t’amo sin de
miedo lo proclamo con rotundas parolas
...
sexo beso abrazo
e con nombre propio lo declaro
..
millor no tartir e deixar que as imachens s’aduerman n’a fondura d’a tuya boca
que todas as luces s’amorten n’os tuyos uellos
que as voces o serol as auguas d’o mar callen
ta que no se sientan que dos corazons batendo á o mesmo tiempo
en sincronía perfecta dica esclatar en un singular orgasmo
plevia d’estrelas
ye
o tuyo esperma
sobre o mío peito
.
...
sexo beso abrazo
e con nombre propio lo declaro
..
millor no tartir e deixar que as imachens s’aduerman n’a fondura d’a tuya boca
que todas as luces s’amorten n’os tuyos uellos
que as voces o serol as auguas d’o mar callen
ta que no se sientan que dos corazons batendo á o mesmo tiempo
en sincronía perfecta dica esclatar en un singular orgasmo
plevia d’estrelas
ye
o tuyo esperma
sobre o mío peito
.
martes, 12 de marzo de 2013
poema de Ánchel Conte
Una glarima ye cosa.
Un adiós sinse parabras
ye prencipio d'un día nuevo,
Pero tu no vierás més as boiras:
te yes feita boira, volas alta.
Yes boira n'a mesma boira
(1969)
.
Un adiós sinse parabras
ye prencipio d'un día nuevo,
Pero tu no vierás més as boiras:
te yes feita boira, volas alta.
Yes boira n'a mesma boira
(1969)
.
viernes, 8 de marzo de 2013
Luz e güembra (de Ánchel Conte)
tallas en dos con a falz d’a tuya gollada l’aire trestallas nitidamén e limpia luz e uembra
yo me te miro e sinse bochar o prodichio aspero
talmén mesmo te tresbatas n’a sotil línia cuasi inestintén que divide luminaria e fosquera
dica delir-te-ie pero sabré tobrar-te amataus toz os sentius zarrada boca estreñius uellos
sinse odíu fato ni tauto no seguindo si que o zaguer leve sospiro esmuyiu d’o tuyo peito
bisa que enta tu n’o suyo soflo me leva
Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte
yo me te miro e sinse bochar o prodichio aspero
talmén mesmo te tresbatas n’a sotil línia cuasi inestintén que divide luminaria e fosquera
dica delir-te-ie pero sabré tobrar-te amataus toz os sentius zarrada boca estreñius uellos
sinse odíu fato ni tauto no seguindo si que o zaguer leve sospiro esmuyiu d’o tuyo peito
bisa que enta tu n’o suyo soflo me leva
Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte
miércoles, 6 de marzo de 2013
Baixo Vueltas Azuls (De Ánchel Conte)
ixa parola que se dibuixa n’os tuyos labios
brila como cuca de luz en nueit sinse estrelas
sona á serol d’aire sondormiu entre arboleras
á gorgollo d’augua de fontanal en tardi calient de mayo
te me miro d’alto t‘abaixo
e m’aturo astí an ixa parabra encara no dita m’aspera
la te furto t’acubillar-la n’as mans s ta tu ubiertas
e entre vueltas azuls volumens e lumbreras que en paz me cubren
como si de tu se tratase amorosiar-la e adormirme acollau é ela
.
jueves, 28 de febrero de 2013
MALLO INABASTABLE (de Ánchel Conte)
silencio
potén muralla que s’alza ocultando ubiertos paisaches mars incoloros albos desiertos
inerme deván d’ela arrullo parolas reples cantals cuentra tanto muro inabastable mallo
..
pacién aguardo
..
sé que á la fin una sola parabra de misterios plena ixarnará parez obrará o miraglo
Fuande: Queremos más obras de ÁNchel Conte
sábado, 9 de febrero de 2013
TODAS AS COLOR N’A TUYA MIRADA (de Ánchel Conte)
tadas as colors que per espiellos poliedricos pareixen multiplicadas
no vienen d’o mar ni d’a tierra ni d’o cielo
... no son de l’aire ni d’as boiras que baixo’l sol se son aturadas
toda ixa multicolor luz que esclata
tresmina d’o més fundo d’os tuyos uellos
todas as colors sí bi son iste atardexer n’a tuya mirada en calma
e yo enlucernau espirguardau me pierdo en desconoixius vieros
Fuande: Queremos más obras de Ánchel Conte
lunes, 4 de febrero de 2013
En paz ( de Ánchel Conte)
en toz os pasos feitos sinse rumbo ista tardi
en cada fuella d’arbre per l’aire batida
... en cada mesache que s’ha trescruzau n’o camín
n’a luz oblicua violeta que cayeba sobre o mar cuan o lusco s’eslanguiba
en todas as polidas cosas mesmo as més nimias
que iste día m’ha regaladas
i yeras tu tan á canto tan drento de yo que sentiba
cómo a tuya man me debuixaba n’a capeza a caricia
que sólo tu yes capable de fer ta dar-me paz e vida
Fuande: Queremos más obras de Änchel Conte
lunes, 28 de enero de 2013
O tiempo muerto (de Ánchel Conte)
ista nueit he decidiu que no se mueva o tiempo...
toz os reloches crebaus se son aturaus
e os calandarios han muerto rancadas todas as suyas fuellas
desaparexius achendas e cuadernos
e yo que no percibo ya minutos ni horas
permanexco aquí fincau enradigau n’un instante concreto
chusto aquél en que tú entrés en yo
e o mundo entero mars selvas boiras vientos monts auguas ríos abres e desiertos
se complegón n’o estremezo d’o mío cuerpo reviviu per o tuyo sexo
Fuande: Queremos más obra de Ánchel COnte
toz os reloches crebaus se son aturaus
e os calandarios han muerto rancadas todas as suyas fuellas
desaparexius achendas e cuadernos
e yo que no percibo ya minutos ni horas
permanexco aquí fincau enradigau n’un instante concreto
chusto aquél en que tú entrés en yo
e o mundo entero mars selvas boiras vientos monts auguas ríos abres e desiertos
se complegón n’o estremezo d’o mío cuerpo reviviu per o tuyo sexo
Fuande: Queremos más obra de Ánchel COnte
domingo, 13 de enero de 2013
Tu lago de Soledá (de Ánchel Conte)
Cara t’o chufliu d’as balas segaderas de l’aire d’o silenci
o feridor e sinse remeyo
obro barracalas an que barrachar-me con as voces que m’has deixadas sembradas n’o peito
cara t’as ausencias que como bonadas d’armas invisibles atronan n’os míos odius
construyo con a tuya parola revivida la més poderorsa muralla que te salve de l’olviu
cara t’o tuyo cuerpo espullau ausent transparent inmenso lago de soledá n’os míos recuerdos
cosa no foi ta defender-me reblo deixo que como ruello de molín m’escacie implacable o tiempo
..
esmicau yo en mil per mil tu multiplicau en yo resucitas guallarda uembra que la l’alba ubres vieros
Fuande: Queremos más obras de Ánchel Conte
viernes, 21 de diciembre de 2012
A punto día (De Anchel Conte)
soflo de bisa n’a cara la calma arriba
no hi remane si que o buena nueit d’o día que s’acaba
amagau entre os linzuelos e a cabecera
airera incontenible aguarda á punto’l día un beso
que talment t’arrapará con as mías mans collanas
sinse grolleo entre as de tu acolladas
cuan tot s’amansa e pareix que entre os dos s’aduermen
cosidarers cuerpo sexo esmo
yes tu qui como ánchel d’amplas alas baixo a suya uembra
m’acubilla mientres aguardo l’alba
Fuande: QUeremos más obras de ANchel Conte
martes, 11 de diciembre de 2012
A tardi (de Ánchel Conte)
ista tardi fui alarguindo-se entre os monts os tuyos ricuerdos
e o mar que pareix... adormir-se n’una royenca calma
aquí yo solenco naufrago n’un oceano d’ausencias
no sé á qué trallo acarrazar-me ta mantener-me sobre as auguas
si fer-lo á tanta color d’ista primavera que per tot esclata
á ixas rocas tintadas multicolors que pareixen imitar os tuyos uellos
cuan s’emplenan de luces vivas ta reflexar a mía mirada
u simplement deixar de pensar e que o viento
que me trai o bayo d’escuma sal peixes e algas
m’encapine ta no sentir res que no seigan as tuyas mans
tovas alas de bisa afalagando-me con as suya plumas a cara
Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte
jueves, 6 de diciembre de 2012
TODAS AS COLORS D’O LUSCO (De Ánchel Conte)
m’has pintau de tardi a gollada todas as colors d’o lusco se i son complegadas
m’has sembrau o peito con as soledaz de todas as arenas de desiertos que amo
lunas e estrelas sobre as dunas d’o mío vientre yeran os tuyos besos
oasis de augua vivificadera la tuya umbrosa boca ubierta en sonora catarata
fuez de chelo e fuego los tuyos didos promenando-sen sobre o mío sexo
..
suenio tan reyal que d’a toza viella d’iste cuerpo rechitaban bollons que flors serán mañana
m’has sembrau o peito con as soledaz de todas as arenas de desiertos que amo
lunas e estrelas sobre as dunas d’o mío vientre yeran os tuyos besos
oasis de augua vivificadera la tuya umbrosa boca ubierta en sonora catarata
fuez de chelo e fuego los tuyos didos promenando-sen sobre o mío sexo
..
suenio tan reyal que d’a toza viella d’iste cuerpo rechitaban bollons que flors serán mañana
Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte
jueves, 29 de noviembre de 2012
UEMBRA ROYA D’O TUYO RISO SOBRE PAISACHES QUE AMO (De Ánchel Conte)
A SOLEDÁ a lasveces se desfraza de maitín rotilant u s’amaga dezaga d’a clucada d’o mesache que se me mira e me preta fuego u ye una cuasi invisible chanciana azul cobol solenca n’o prau u serol acordadu en melodía de l’aire d’una fuella que cai abonico cunada per o viento u o més altero volito sin meta d’un sospiro cuentra o lusco
puet estar tot u cosa u talment ixe fizón rella d’alatre luciada que me dispierta de botiboleo fincau n’o esmo alcaso a man que esforica n’a gollada incolora que deixés calcada en toz os papels en blanco an que pensabe calar o tuyo nombre con imborrable tinta china
ye a tuya ausencia ferida siempre ubierta n’o costau lanzada de mil voces fuyideras per a que gotiando no tresmina si que a raxinisa miel sanadera d’o tuyo nombre me i encleto ta que dengún no te me furte e pa cutio en yo contine xerata viva la uembra roya d’o tuyo riso tintando paisaches que amo e mesmo en suenios con tu naveso
Fuande. "Queremos más obras de Anchel Conte"
sábado, 24 de noviembre de 2012
PAVESE E TU N’A MEMORIA
Pavese un poeta á qui amo escribió
... “no m’agrada a ulor d’o esperma que no ye de yo”…
E yo que muitas veces pensabe igual digo agora que no
que l’aglor que que me gusta me fa contento e m’estremolece
ye a d’o tuyo esperma calient e fuerte
cuan me me ruxa as mans
e con uellos estreñius ta poder ulorar-lo millor
m’enfonso n’o tuyo vientre
(de Ánchel Conte)
viernes, 23 de noviembre de 2012
BAIXO SOLERAS PALMERAS (De ÁNchel Conte)
una man sobre a foyeta
me mera á fuego o siñal d’a tuya susencia
... me devanta n’a piel ixambres bomboniadors cuan arrapau
siento o suyo descenso dica la espalda
e bi debuixa paisaches n’os que tantas vegadas
nos semos dentraus libres ta en soledá amarnos…
royencos azirons d’agüerro e mimosas de primavera floreixidas
renaixen en yo baixo a gasa e o cotón d’a tuya inasparada caricia
rechitan desiertos rusients en combate con plachas d’auguas frescas en calma
cuan tova como un beso a man s’eslisa dende o dorso enta o peito
e esdeviene violenta clamor que m’engarona en amanar o sexo…
sonío u alcaso soi dispierto …
cubillau baixo soleras palmeras en metá do saso repinchadas
o miraglo contina porque luen de toz bi reposo cunau per aquel leve sospiro
que adormiu deixés n’o mío odiu e dellá d’o tiempo bi remane vivo
De Ánchel Conte
Suscribirse a:
Entradas (Atom)