Mostrando entradas con la etiqueta chuan chusé bielsa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta chuan chusé bielsa. Mostrar todas las entradas

sábado, 11 de mayo de 2013

Espelunga perdita -De Chuan Chusé Bielsa-


Espelunga perdita
en un país con altros luscos.
Piedras preziosas espirituals
en a casa d'o corazón.
Beyer as auguas de colors, calmas,
sentir cómo alientan olas, meditando.
Estalactitas retallatas
sobre l'orizón purpura u brioleta.
Sin fer cosa, tener-lo tot,
bibir en un palazio de silenzio, contemplando.
Te beigo, alta isla de belleza;
chardins e plachas en o zielo.
¿Por qué nos n'imos d'ista paz?
Somos tot e nos n'imos enta o fuego.
¿Por qué tan luen marchamos
e creyemos en estrelas que son fumo?
Si yo lo foi, no ye iste un buen poema.
Lo dexo en os calaxos de l'agüerro.
O poeta no escribe cosa,
o poeta prene nota de tot ixo que alienta o infinito.
O poeta s'alueña con l'airera e ye un sospiro,
o poeta cal que marche enta l'oblido.
¿Por qué zarrar os puños con zarpadas de miseria
si perén tot ye en as mans, no agafando?
A poesía quiere fer poemas
e escribe con mans buedas de poetas.
Toz somos más grans que toz os unibersos
si podemos bibir como uns eternos ninos.
Qué casa más bonica ye ista espelunga
plena d'ambra e marbre e oro d'altros mundos.
Auguas berdas, luscos calmos,
somos tot cuan bibindo por nusaltros no bibimos.
A poesía escribe con miraglos
e no quiere furtaires, a poesía escribe poesía.
Muller aimata, o corazón mío lo dexo baxo lo tuyo,
os dos chuntos contemplando lo paradiso.

lunes, 22 de abril de 2013

Tot yera mentira - De Chuan CHusé Bielsa-


Tot en ista Tierra
no ye cosa.
Bibir en meyo d'a mentira
no ye cosa.
Beigo as estrelas:
son mentiras.
Materials multibersos
absurdos: mentiras.
Ye buedo l'amplo eszenario
que o diaple debanta.
A belleza aquí abaxo,
si no aguaita allá entalto, ye mentira.
Ta qué creyer en cosas
que dimpués son mentiras.
Mentiras son chardins si no oran
e, si no oran, son mentiras as rosas.
Mentiras son os luscos
si enta un altro mundo no menan.
Mentira ye o día que, muertas as oras, s'apaga
e ye mentira cada alba no eterna.
Mentira ye tot lo que dentra
por istos güellos que ploran e sangran.
Mentira ye tot lo que l'airera traye e se'n leba
si no amorosea l'alma.
Mentira son aquí as luminarias
e mentiras as ilusions royas.
Mentiras son labios e bocas
si cuan fablan no callan.
Mentiras son parolas
si callando no aiman.
Mentiras os ríos e mentiras as plebias
que en o zielo no cantan.
Mentiras as cullitas e mentiras as siembras
que allá en alto no se faigan.
Goyos e amors son mentiras
si allá entalto no marchan.
Mentiras son as patrias
que satán alienta.
Tot lo que naxeba aquí
parexeba cualque cosa: cosa no yera.
Beyer tot como mentira
si enta la paz no reza.
Sólo ye tot
identificar-se con o berdadero amor.
Tota altra cosa
mentira, mentira, mentira, dolor.
Yo no escribo ta dengún,
sólo esborro mentiras.
Continaz busaltros, si querez,
bibindo en o mirallo.
Yo me'n boi sin cosa,
sin amors e ziego aquí abaxo.
Sólo busco una boz
pronunziata en o silenzio.

sábado, 13 de abril de 2013

Amiga (de Chuan Chusé Bielsa)

Amiga, güei tornaba en o tuyo país.
Y a boira, como filorchos de fumo,
chugarriaba por os sembraus umedos,
se desfeba bailando
dimpués por os camins.
Amiga, güei ritorno
a os tuyos güellos y a o tuyo sol,
a o corazón d'o tuyo zielo puro.

jueves, 14 de marzo de 2013

Ye tornata a nieu (de Chuan Chusé Bielsa)


Ye tornata la nieu
sobre os paisaches
e as imáchens,
e a distanzia e a intimidá
se son fincatas en os mons familiars,
en os tellatos blancos,
campanals, pinaretas
que puyan enta l'armita
d'o santo d'os miraglos,
San Macario.
As casas e as almas son niedos
cubiertos por o fredo.
Crema o fogaril.
Mi pai clama a más chen
ta calentar-se a l'amor d'o fuego.
Yo soi luen en a cambra zarrata
d'a poesía, sentindo sin beyer-los
os ambitos nebatos.
Recuerdo añadas
emboiratas de nino,
as mías altas botas blancas.
Cayó nieu tota la nuei,
tot ye enrebullato en o nebasco.
Se sienten palas fendo trañas.
Se sienten canchelons
cayendo a tierra,
l'airera ba escobando
as carreras, que son camins de chelo.
Fa un inte, chiclans emplenaban
de risos e chuegos os espazios.
Monchons de nieu sonrisarán
con a boca e con os güellos.
Yo m'alcuerdo d'os paxaros,
que en os pinos e en os güertos
e en os rafes _pobrez_ son callatos,
asperando.
Marcharé de tardis
sobre a nieu enta una caseta
a o canto d'un biñero.
Caminaré sobre blancos
de nineza, mundos articos e d'ensuenio
serán os campos e as sierras
allá luen. Ha creyato
a nieu zanzera planetas disiertos,
u satelites como Europa u Tritón.
Tot son mundos renobatos
asperando a fantasía d'o biachero.
Marcharé de tardis
por camins altos de nieu, emparatos
por as chepas d'as cuñestras.
Os campos conoxitos serán güe pachinas blancas,
os sembratos serán sulcos u crebazas
en as mars chelatas, acubillando
bida baxo a nieu e as bolismas en l'airera.
En l'aira xublidata un biello aladro
amostrará lo canto d'una querata esteba.
E a la fin iremos plegando en o biñero
e aguaitaremos os jarmientos entre o fredo,
plegaremos en a caseta perdita sobre os yermos.
As gatas royas ya i serán asperando,
irán esgarrapando a nieu que boza la gatera,
as gatas armitañas en o suyo mundo de silenzio.
O chiquet chardín será un chardín
de blancos suenios, molsudo e encantato.
O laurelero, a o canto d'os pedrizos
e a basa conchelata, tremolará friolenco.
E güellaré os Montalbos
como uns altros Pirineos,
ayer azuls e güe cubiertos por a nieu e o chelo.
Biachearé con o deseyo
sobre as suyas tucas aimatas
por o sol, os luscos e o misterio,
sobre o suyo cuerpo libre e sin de taca
que güe as boiras e os nebascos
reserban solo ta los dioses.
Chuan Chusé Bielsa

viernes, 1 de marzo de 2013

Solo lo sol de l'Alma (de Chuan Chusé Bielsa)


O día ye zarrando
los suyos güellos.
Purnetas en a cambra
fosca. ¡Qué pocos ya quedamos!
Unas ultimas mans aparando
a ultima calentor.

Solo lo sol de l'Alma.

A tardada, qué larga
parixeba, s'endormisquiaba
aparando as rayadas
d'un sol que s'eslanguiba.
As oras se bandiaban
en as olas d'o silenzio.

Solo lo sol de l'Alma.

Rematan en o día
as zagueras luminarias.
En que o sol s'amaga
astí ye a luna, perfecta
ostia que a bonico puya
sobre a montaña sacra.

Solo lo sol de l'Alma.

Qué eterno lo tiempo
parixeba. En o maitín
teneba la cara fresca de l'augua
u a clara ilusión d'un nino.
Y a o meyodía cremaba,
tot pleno de flamas furas
que contra o mundo luitaban.

Solo lo sol de l'Alma.

Remató lo día, a o cabo.
En o fogaril s'amortoron
as estrelas d'o calivo;
solenca quedó a casa
en que vivié. S'amortaban
una a una las estrelas allá luen.
S'amortó a la fin a nuei, se tornó blanca.

Solo lo sol de l'Alma.

Chuan Chusé Bielsa

jueves, 14 de febrero de 2013

Sers Superiors (de Chuan CHusé Bielsa)


Pienso en os sers que sufren
en a Tierra,
siento los suyos tormentos
abismando-sen en simas d'orror,
veigo cómo as suyas vidas van arrozegando-sen
en terribles mundos de punchas y de fierros,
encletatos,
mundos de flamas y de chelos.
Veigo agullas de feredà
en os suyos güellos y en as suyas almas.
Veigo cuitiellos, maquinarias de muerte,
diners y diners
tacatos con sangre,
siento aterrorizatos chilos
y ecos d'inozenzia
emplindo espazios diabolicos.

Dios, destruye con o tuyo poder
absoluto as suyas dolors.
Dios totpoderoso,
destruye a o prinzipe
d'a terror.

Siñor, atorga a tuya bondà sin taca
a os sers que ploran en a suya impotenzia,
a os sers que han cayito en o puzo
infinitamén inchusto d'a desgrazia,
toquitiatos, menatos, salvachemén
torturatos, escarnezitos, destruyitos
por a man d'o diaple u d'os ombres.

Dios, reclamamos o tuyo poder absoluto,
invocamos o tuyo poder absoluto.

Agora, Siñor, que tot ya ye plegando
a la suya ultima fin, que ya sólo veyemos
cómo rematan os mundos, a buega
d'ista vida baxo as guambras,
demandamos a tuya misericordia,
l'alba primerenca d'a tuya grazia
en o tuyo universo.

Agora, Siñor, que ya has d'aparexer
sobre as falsas luminarias d'ìste infierno,
agora que ya a la fin s'han d'esborrar
tiempos d'angunias y de chilos
que parexeban eternos en o tiempo,
da-nos o tuyo poder absoluto
como arma que alibere ya ta cutio.
Siñor, conzede-nos o tuyo amor unico,
atorga la tuya piedà
a toz os sers sofriens
que de contino abitan en a casa d'a dolor,
a os tuyos millors fillos,
sers superiors que como tu
han conoxito, sin merexer-la, a cruz.

Siñor, fe-nos compartir
o tuyo poder absoluto,
a tuya luminaria compasiva,
l'amor zanzero d'o tuyo ser,
invía-nos o tuyo esprito
y o suyo mensache,
a tuya verdà que amorosea
os corazons,
cura ta cutio a dolor inmerexita
d'os sers sofriens,
d'os sers superiors,
que acullan o goyo d'a tuya redenzión,
que trespasen o branquil d'o tuyo reino,
que perén vivan en o paradiso.

Chuan Chusé Bielsa

viernes, 8 de febrero de 2013

Perén l´aragonés (de Chuan Chusé Bielsa)


<br />

Encara parolas biellas
charrando en as faxas
y en os sasos<br />
y en as sardas
y en barellas.

Inmensos ripazos
de piedras de sieglos
_y camins y mases,
y campos que asperan,
y espritos que beilan_
aimando encara
las ausenzias.

A la tardada,
charradas de l'airera
con as biellizas oliberas,
charradas en a fabla
que a luminaria alienta;
un sol amarillenco
con didos-labios besa 
pelletas de casetas, u zaborras
que ya cayón a tierra.

¿Por qué istos campos que aimo
solamén fablan en a lengua
cuasi muerta,
por qué iste amor eterno,
por qué iste aniello
que nunca s'enrobina,
ista fidelidá perén suprema,
por qué tot s'emplena
de colors y bida
cuan plebe dende o zielo
una chisleta biella,
una parola nuestra,
una luzeta que mulla l'alma
y en paradisos torna la sequera
que afoga istos disiertos?

¿Por qué marchaz,
paisaches y sers dibinos d'ista tierra,
enta uns altros unibersos
cuan con parolas estrancheras 
bos fablamos,
por qué marchaz tot tristachos
enta o buestro zielo d'inozenzia
lebando-bos toz os tresoros,
o sagrato erenzio nuestro,
os sagratos muertos nuestros,
l'arca santa,
enta la casa buestra
entre inmortals estrelas,
dixando-nos aquí en nueis
sin fogarils ni amors que amorosean,
dixando-nos popiellos
sin o más alto Silenzio,
por qué nos dixaz con as mans buedas
en Aragón-sin-luz, ta nunca libres,
eternidá en cadenas?

Chuan Chusé Bielsa

viernes, 25 de enero de 2013

Planeta poesía (de Chuan Chusé Bielsa)


A mía patria ye en o zielo.

Año zaga año lo tiempo
ye estato augua.
Y a isla d'as patrias
de mentira
ye estata rosigata por as olas
d'a dolor, se'n ye ita tornando
en isla de sangre y de tristura.

¡Qué trista y fiera España,
a suya istoria ye una espata
de contino matando as asperanzas!

Y Aragón...
¡qué triste ferindo
de contino lo mío corazón!

Una patria sólo tiengo:
a mía patria ye ta siempre
a tierra d'a Poesía, a relichión
d'a Poesía, do Dios no conoxe
mundos de materia
y de mentira:
ni mons ni planas,
ni ríos ni mars,
ni camins ni suenios
que naxcan y mueran y fuigan,
ni boiras ni estrelas,
ni galacsias ni unibersos
que incompasibas baigan cada día
deborando as almas.

Sin aturar yo maldizirba
a parti fosca d'a bida
que fa sofrir a os pobres,
á indefensas criaturas,
yo no aimaré nunca
paxaros feitos de carne,
ni zisnes en chelatas auguas;
aimaré as suyas almas infinitas.
No aimaré
agüerros con escarnios
chafando los suenios d'as fuellas cayitas,
ni sols que naxen y esclatan,
ni ombres que naxen y chilan
en angunias de puzo
como cans en mundos de diaples.

Una patria sólo tiengo:
a mía patria ye una patria
clamata Poesía,
con siede en o mío corazón,
y defuera de l'amor
cosa quiere d'os infiernos terrestres
que istos güellos muertos
han creyato en os mirallos
tantos días.

A mía patria abita
en un planeta clamato Poesía;
aimata mía,
tu yes a unica casa
ta la Bida,
ta tu o mío ser
cuan tot sigan zenisas,
cuan os planetas falsos ya no sigan
que chisletas grisas
d'una foguera diabolica
amortando-se a la fin,
y os sers naxcan en una luz sin muerte,
bibindo a o canto d'una Diosa
buena que sólo siga
amor.

Planeta Poesía, patria mía,
ta tu tot cuan solamén l'amor esista,
ta tu los míos días plenos de feritas,
ta tu lo mío cuerpo, ta que si quiers
con o tuyo goyo
lo redimas;
como can xublidato en a forca
d'un árbol fosco, a la nuei fría,
en unibersos de Satán,
reculle-me, aimata, ya sólo quiero a Bida
sin más bidas escuras,
sin ista carne trista.

Aimata mía,
eterna y pura Diosa,
ya sin más tierra en l'alma,
perén libre
y sin más mundos
plenos de tristuras,
Poesía,
con Tu soi ta siempre
en o camín d'amor,
en biache chuntos enta un zielo en calma,
perén bibindo do Tu bibas.

Chuan Chusé Bielsa

martes, 15 de enero de 2013

Aragonés (de Chusé Bielsa)

Poemas por e para l´aragonés d´o poeta d´o Baxo Aragón CHuan Chusé Bielsa Podez leyer-lo en http://artebielsa.blogspot.com.es/ Un fortal saludo para os fabladors d´a Tierra Baxa. Aragonés Ista ye a lengua que aimo. No importa guaire si beluns dizen qu'está morindo; ye eterno l'amor mío. A o canto d'a belleza suya sin de buegas, en iste lusco de purpuras, la cusiro. Iste ye a lengua que aimo, a mía lengua. A traviés d'os suyos labios os míos suenios fablan, vuelan. Y voi por os camins d'a mía tierra besando con parolas cada piedra, amorosiando zielos aquí abaxo cuan tot lo veigo acubillato por l'amor d'a mía lengua. Ista ye a lengua que aimo. O corazón mío ye en silenzio cuan l'aire a la tardada va rezando con as vozes suyas a un sol que va marchando. Ta ir replegando l'oro eterno que Dios ha sembrato por os campos cosa millor que a lengua que aimo, y ta puyar entalto cuan ya tot aiga rematato, cosa millor que ir recordando parolas d'amors de toz os que nos quison, cuan ya tot se fable aimando. Chuan Chusé Bielsa