miércoles, 31 de octubre de 2012

Poemas (Ánchel Conte)


DE YO MESMO RENAIXIU

me fas present d’a chenerosa luna plena d’o tuyo riso que amago en secreto
como apreciada alfay
a ta que dengún no la furte nian la veiga intanchible tesoro
enforicada n’a més recóndita espelunga d’o profundo mar d’os míos sentius 
brila igual como faro que marca las mugas d’a mía propia persona dende drento
luces irradia que levan a tuya musica como lo siñal d’identidá dellá de paisaches indefinius
con ela me’n voi en ascendent volito t’alcontrar-te sobre praus de pentineta floreixida 
..
yo renaixiu de yo mesmo de yo mesmo creixiu 
dica apercazar o tuyo aliento con a boca e en sereno beso trasquir-lo entero
28 octubre 2012


EMBRA QUE UEMBRAS MATA 

Viene-te-ne ta yo desimulau embolicau en pallada d’estrelas
caye-me dende alto ruixa-me guarda esdeviengo luz d’a tuya luz
espiello de nueit silent an te multiplicas per mil me foi 
bañau d’astros sondormiu siento que sinse boca me besas
yo feble brin de tasca arrocegau navego n’a tuya mirada celeste vuelta 
debuixada dellá de de toz os oceanos e continets esmachinables 
de toz os serols de firmamentos t’an como enlucernau paxaro me levas

luminosa uembra que uembras mata tu yes

callau arribas n’iste momento que atura o tiempo de soledá indolora
convertiu en minima gota d’augua luminiscent en yo t’ amagas
didos de boira man amorosa dandalos calmas penas sotovas 

ninón adormiu n’o mollo leito d’os míos brazos 
o sobreixido riu de blanca leit zucrosa d’o tuyo peito espullau m’afoga
..
perdiu cielo toz os luceros de l’alba n’a tuya polidez s’amatan 


TOVO FLOCO DE NIEU

... Ista nueit soledá e talment tristura
m’enforico n’una uembra luenga sinse mugas
me i pierdo conscient e no siento cosa
ixarno as buegas d’imposible definición
a tuya ausencia prene color e forma
talla como dalla como soga escaña

Res no soi cuan me’n fuis d’as mans
pilazanas sinse alas que á tentons te buscan e no t’abastan
te me fincas chicota e dolorosa puncha de barza
n’o més recondito rincón de l’asperanza

Torna
pleve-me feito ezbruma
cotón de zucre
augua de rosas

Torna

e tot reviendrá á ocupar o suyo puesto
o cielo n’o cielo
o ríu n’o ríu

esbrisa-te en yo
en yo vivindo

tovo floco de nieu sobre o corazón dormiu



CUAN TE’N VAS

Te’n vas e en l’aire queda pinchau o misterio d’ un rayo de luz
... o zaguer rastro de l’azulenca lumbrera d’a tuya uellada
que como manso riu d’aguas calmas engarona la casa
tu
remanes en parez libros cuadernos papels e lapiceros
tu
ocupas o espacio que con o tuyo bayo de tierra mullada s’enampla
creix dellá de todas as cosas visibles dica esdevenir mundo inabracable
an que perder-se no ye perder-se sino trobar toz os puntos cardinals
que sinse mirar-me cielo u broxulas ta no esbarrar camins me valen
o norte luminoso dreito viero d’a tuya mirada
o sur cascabillero d’o tuyo riso o este retendadero d’a tuya boca
l’ueste d’o tuyo sexo que me crema ideas e abrasa entrañas

lueñes u cerca con tu o mar a tierra o cielo desdibuxan lindes
o cuerpo tuyo entre os mío brazos ye a mida esacta
con a que mensurar espacio e tiempo e devantar as alas
en ciego volito de cuca de luz per a tuya luz enlucernada
enta un mundo sinse nombre infinidaz inominadas
que en tu empecipian e con tu rematan

seguindo o rastro d’ixa estela me deluyo n ‘a tuya l’alma




Fuande: "Queremos más obras de Anchel Conte"

lunes, 29 de octubre de 2012

SONETOS D´AMOR E GUAMBRA (De Chusé Inazio Nabarro)





EN OS LABIOS DE L´AIRE L´AIRE BEBE

A silaba - aboz que te ricuerde-
busco. A flor ausén d´a tuya boca
que á la canzión y á lo beso me comboca.
Zimbal de bronze en un fenero berde.

Labios que brotan. Rya flor que muerde.
Ixa boca que luz e flors imboca.
Ixa boca que nunca s´entiboca
(que corta raso y canta o que pierde).

Una silaba busco sin fer planto
que á tu sáclame., y enta tu me lebe
(mes naxe e rabienta á o tuyo canto...).

No bi ha dengún remeyo que me prebe.
A tardata entona un triste canto.
Y en os labios de l´aire l´aire bebe.

PIENSA EN CHARLOT MINCHANDO UN ZAPATUZIO

Piensa en Charlot minchando un zapatuzio,
en un esbol de foscas picarazas
sobre bel cuatrón plen de cardigazas
u en a solenca flor de l´alparnuzio.

Tamién piensa en un biello casaluzio
con puertas que se´n salen d´as alguazas.
(An toz es cristals son feitos micazas,
as biegas son queratas, e un gatuzio

- os güellos luzernetas chiminucas-
as cambras esnabesa y os posientos,
prebando de cazar ratos de guambra...).

Biengo d´astí dán brotan as barucas.
Cuan soi sin tu a luz ye negra. Y, á tientos,
escusero abanzo per a cambra.



Nabarro, Chusé Inazio; "Sonetos d´amor e Guambra"; Consello d´a Fabla Aragonesa; Colezión A Tuca lumero 4; Uesca, 2001

Antis.. cuan yeras (de Víctor Guíu)



Cuan Europa me s’estricalla,
esbarando-se,
de raso dica ras nueis,
ixas foratatas de zielos foscos,
sin de denguna traza de no beyer-te,
u asabelas begatas,
sentir-te-ne.

Per ixo.
e per tot.
e per quefers que en tornan,
tornando-sen trucos sin de demés.

Agora yo.
Allora tu.
Talmén nusatros.
de seguras cuan yeras.

Cuan yeras no yeras tampó,
u alomenos,
estiés guallarda fegura d’o que querebas                                              
estar.

Troba ra rima,
antis,
cuan yeras Europa.

miércoles, 24 de octubre de 2012

The Optimist (2) - De Ernesto Jartillo-


“Se ficó en un inte.
Feba tornapión de puesto en puesto,
de lugar en lugar,
como un pelegrín que troba cantas
a ra guambra suabura d´o Moncayo”


LIBELULAS N’O PEITO (De Ánchel Conte)



escando aire alcontré o tuyo aliento
busqué augua e me dies a mirada
querebe fuego e trové o tuyo beso
..
en revellar cinco alas en luminoso volito
revoliaban sobre o tuyo peito
libelulas naixidas n’os polpillos d’os míos didos


Fuande: QUeremos más obras de Ánchel Conte 

martes, 23 de octubre de 2012

O bibilón




Os tuyos chirmans te se minchan d´o tuyo aimor bibilón,
perque lis agana.

Perque mos agana minchar l´aimor perén d´o que ta cutio yeras,
yes,
o bibilón que fa cariño e desfá preocupazións.

O bibilón de zielo.

Peque mos agana minchar-te ixe aimor,
os zielos,
e o bibilón.

V. Guíu (o día que Manuel cumpliba un año)

UEMBRA QUE UEMBRAS MATA (De Ánchel Conte)

... Viene-te-ne ta yo
desimulau embolicau en pallada d’estrelas
caye-me dende alto
ruixa-me
guarda me
torno luz d’a tuya luz

espiello de nueit silent
an te multiplicas per mil
me foi
bañau d’astros
sondormiu siento que sinse boca me besas

yo feble brin de tasca arrocegau
navego n’a tuya mirada celeste vuelta
debuixada dellá de de toz os mars esmachinables
de toz os serols de firmamentos
an como enlucernau paxaro me levas

luminosa uembra que uembras mata tu yes

callau arribas n’iste momento que atura
o tiempo de soledá indolora
esdeveniu minima gota d’augua
luminiscent en yo t’ amagas
didos de boira
man amorosa dandalos calmas penas sotovas

ninón adormiu n’o mollo leito d’os míos brazos
o riu de leit zucrosa d’o tuyo peito espullau m’afoga

perdiu cielo toz
os luceros de l’alba n’a tuya polidez s’amatan

(Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte…)

VIESPRA SINSE TU EN UESCA (de Ánchel Conte)

...
qué tarde tan luenga
que sinse sentiu s’etiraza en horas de galbana
caitas n’o bueito

si manca la tuya presencia tot se descomposa desintegrau
cosa no ocupa o suyo puesto
o mío mundo chicorrón enforicau en cuatre parez
tan fácil de mensurar s’esbarafundia

e aquí mirando-me cayer o lusco dende o balcón
a capeza mesa entre os arrupius uembros
veigo retallaus cuentra imposibles luces
conoixius perfils d’ista ciudá n’a mía esencia fincada

me deixo arrocegar sinse garra dolor
 pon de mal me prevoca ista malinconía
que m’empuxa
dilla d’os més lentos menutos que quieren eternizar-se cuan te pienso
 e con yo no te tiengo

o tiempo no se ye muerto
as tuyas mans entre os cabellos chugando
me deixas debuixadas
remeranzas de montañas
ta tu inventadas
os dos sobre fresca tasca de chanzianas tintada

os dos desnudos chitaus en plachas desiertas de mars que no has visto en nueit estrelada


(Fuande: Queremos más obras de Anchel Conte…)

jueves, 18 de octubre de 2012

The Optimist (n´aragonés)

“Me´n soi puyando a ras ringleras d´as nueis.
D´allí se i beyen millor ras cosas.
Toz somos muito más,
muito más que miquetas e que suenios.”

Ernesto Jartillo


Aparexita en The Optimist, proyeuto literario d´o dinamizador cultural David Giménez.

Tambors (De Víctor Guiu)


"Bebe tambor
o son d´o zielo.

Afoga tambor
a tierra yerma.

Ixuca tambor
a boz e o zierzo.

E guarda o corazón
e a solenca tristeza."


Víctor Guíu